Eindelijk Antarctische grond onder onze voeten

Dag 18

Maandag 23 januari 2012

Eindelijk….

We mogen vandaag weer aan land. Een groot aantal van ons zijn vanochtend al vroeg opgestaan om de zonsopgang te zien. En we zijn best ochtendmensen, maar om nou om 3:30 uur ons bed uit te gaan, daar hadden we niet zo veel zin in. Wel even door het raampje gekeken, en toen snel er weer in. Nog even lekker slapen tot 6 uur en vroeg ontbijten.
En voordat we de zodiacs ingaan, gaan we natuurlijk nog wel genieten van de Antarctic Sound. De bijnaam hiervoor is Iceberg Alley. Deze naam zegt genoeg denk ik, maar hier drijven dagelijks enorme ijsbergen de Weddelzee uit.

De eerst stop vandaag is Hope Bay, of eigenlijk moeten we Esperanza zeggen. Argentinië heeft een claim op dit gedeelte van Antarctica, en hebben er een van de grootste bases van Antarctica gebouwd. Naast de onderzoekers woont ook de rest van het gezin op het eiland (totaal ongeveer 30 bewoners). Er is zelfs een school Omdat Antarctica van niemand is, wordt de claim dus ook niet toegewezen, alle claims zijn door in de Antarctic Treaty vastgelegd en bevroren.
Bij aankomst zien we gelijk de hut staan waar 3 mannen uit de Nordenskjold expeditie (1901-1904) in hebben overwinterd. Het verhaal erachter hadden we al van Victoria gehoord, en dat maakt dan dat je je er ook een beeld bij kan vormen. Van 1 van de Argentijnse onderzoekers krijgen we een korte rondleiding langs het museum, de kerk en de bar annex postkantoor. We kunnen zelfs stempels in ons paspoort laten zetten dat we hier zijn geweest.

Nog even genieten van de pinguïns en het mooie uitzicht en dan weer terug naar de boot.

Op naar Brown Bluff.

We krijgen vandaag een extra zodiaccruise. In verband met de regelgeving mogen er maar maximaal 100 mensen tegelijkertijd aan land. Wij waren bij de South Orkneys al aan de beurt, maar daar ging de landing toen niet door, en ik denk dat we daar heel blij mee mogen zijn. Want van alle extra zodiaccruises denk ik dat dit de meest perfecte plek hiervoor is. Varend langs de kust zien we gigantische gletsjers, en overal springen om ons heen het water uit op de ijsschotsen en er weer in. Wat een heerlijk gezicht. En…het weer is geweldig, stel je voor dat je hier in de regen zit, dan is het toch een stuk minder leuk. Vanaf het water hebben we ook een goed uitzicht op het strand. Overal zie je pinguïns kolonies. Vooral Gentoo’s, maar hier zit ook de Adéliepinguin. Ze zwemmen al een aantal dagen om de boot, en ze lijken echt heel klein, maar zijn toch ook 70 cm. De Adélie is te herkennen aan de zwarte kop met een witte rand om het oog. En is weer heel anders dan de andere pinguïns.

Omdat we later aan land komen dan de rest kunnen we de wandeling naar de top niet maken, maar dat is niet erg. Want wat is dit weer een heerlijke plek. Overal waar je kijkt zie je iets anders, pinguïn jongen die om eten bedelen, spelen met de ijsschotsen, volwassen pinguïns die nesten aan het maken zijn (oftewel steentjes aan het pikken bij de buurman), pinguïns die twijfelen om het water in te gaan en pinguïns die volgegeten weer aan land schuiven…en soms lukt dit niet en vallen ze weer terug het water in.

Welkom in de wereld van de pinguïns.